"Δραματικά" Νέα!!!

  Σ τον «Περικλέους Επιτάφιο» του Θουκυδίδη χρησιμοποιεί την φράση "πειθαρχώντας και στους άρχοντες που έχουμε κάθε φορά και στους νόμους" τονίζεται η ιδέα ότι οι πολίτες υπακούν στους νόμους από προσωπικό σεβασμό αναδεικνύει το ανώτερο ηθικό υπόβαθρο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας , όπου η κοινωνική συνοχή δεν επιβάλλεται με τη βία, αλλά πηγάζει από τη συνείδηση του ατόμου. Ο Περικλής τονίζει ότι οι Αθηναίοι απολαμβάνουν απόλυτη ελευθερία στην ιδιωτική τους ζωή, ωστόσο στη δημόσια σφαίρα δεν παρανομούν κυρίως από «δέος» —έναν βαθύ, εσωτερικό σεβασμό απέναντι στους άρχοντες και τους γραπτούς ή άγραφους νόμους. Αυτή η εθελούσια πειθαρχία αποτελεί το αντίδοτο στην αναρχία, αποδεικνύοντας ότι ο πραγμα τικά ελεύθερος άνθρωπος είναι εκείνος που αυτοπεριορίζεται υπεύθυνα για το κοινό καλό, μετατρέποντας τον νόμο από όργανο καταπίεσης σε εγγύηση της δημοκρατικής συνύπαρξης .

 Τον 5ο αιώνα π.Χ. στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν γραπτοί και άγραφοι νόμοι. Οι γραπτοί νόμοι ήταν καταγεγραμμένοι και ρύθμιζαν τη λειτουργία της πόλης, την απονομή της δικαιοσύνης και τις υποχρεώσεις των πολιτών. Στην Αθήνα, για παράδειγμα, οι νόμοι του Δράκοντα και οι μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα είχαν επηρεάσει σημαντικά τη νομοθεσία. Οι άγραφοι νόμοι βασίζονταν στα έθιμα, στις παραδόσεις, στη θρησκεία και στις ηθικές αξίες, όπως ο σεβασμός προς τους θεούς και η υποχρέωση ταφής των νεκρών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τραγωδία «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, στην οποία η ηρωίδα υπακούει στους άγραφους θεϊκούς νόμους και θάβει τον αδελφό της, παρά την απαγόρευση του βασιλιά Κρέοντα. Έτσι, τον 5ο αιώνα π.Χ., τόσο οι γραπτοί όσο και οι άγραφοι νόμοι επηρέαζαν σημαντικά τη ζωή και τη συμπεριφορά των ανθρώπων.  

  Aνδρών επιφανών πάσα γη τάφος   «Ανδρών γαρ επιφανών πάσα γη τάφος, και ου                                                                                  στηλών μόνον εν τη οικεία σημαίνει επιγραφή, αλλά                                                                  ...

  Ο Περικλής προβάλλει τη μορφωτική αλλά και διαμορφωτική δύναμη της Αθήνας. Η πόλη σε όλες τις εκδηλώσεις (πᾶσαν πόλιν) αποδείχτηκε πρότυπη, άξια για μίμηση από τους υπόλοιπους Έλληνες και τους ανθρώπους κάθε εποχής. Όπως φάνηκε από τα προηγούμενα κεφάλαια, το πολίτευμα, η ελευθερία, η ψυχαγωγία, το εμπόριο, η στρατιωτική ισχύς, η φιλοκαλία, οι πνευματικές αναζητήσεις, η συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, τα ανθρωπιστικά αισθήματα, καθιστούν την Αθήνα παιδευτικό πρότυπο. Η δράση της πόλης στον υλικό, πνευματικό και πολιτικό τομέα αποτελούσε και αποτελεί το ιδεώδες για τους ανθρώπους της εποχής αλλά και για τους μεταγενέστερους. Η παιδευτική αξία της πόλης των Αθηνών είχε ήδη αναγνωριστεί από την αρχαιότητα . Στον «Πρωταγόρα» ο Ιππίας την αποκαλεί «πρυτανεῖον σοφίας». 

  Στον επιτάφιο του Θουκυδίδη στην ενότητα 36,ο Περικλής εξυμνεί τρεις διαδοχικές γενιές Αθηναίων όπου αναφέρεται στους προγόνους,στους πατέρες και στην σύγχρονη γενιά.Οι πρόγονοι είναι οι παλαιότερες γενιές των Αθηναίων. Ο Περικλής τους εξυμνεί επειδή κατοικούσαν ανέκαθεν στην ίδια γη, χάρη στην αρετή και την ανδρεία τους, κατάφεραν να διατηρήσουν τη χώρα ελεύθερη . Έπειτα αναφέρεται στους πατέρες όπου ήταν η αμέσως προηγούμενη γενιά.Τους επαινεί ακόμη περισσότερο, επειδή δεν περιορίστηκαν απλώς στο να διατηρήσουν όσα κληρονόμησαν, αλλά με σκληρούς αγώνες και κόπο,δημιούργησαν τη μεγάλη Αθηναϊκή Ηγεμονία.Τέλος η σύγχρονη γενιά είναι η γενιά του ίδιου του Περικλή και των ακροατών του, που βρίσκονται στην ώριμη ηλικία. Τους εξυμνεί διότι επέκτειναν ακόμη περισσότερο την ηγεμονία και οργάνωσαν την πόλη με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι απολύτως αυτάρκης τόσο σε περίοδο πολέμου όσο και σε περίοδο ειρήνης. Η σταδιακή αυτή εξύμνηση λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος για να περάσει ο ρήτο...

  Στον Επιτάφιο Λόγο , ο Περικλής επιλέγει μια εντελώς πρωτότυπη δομή: αντί να εστιάσει αποκλειστικά στον θρήνο των νεκρών, μετατρέπει τον λόγο του σε έναν θριαμβευτικό ύμνο για την Αθήνα και τη Δημοκρατία . Ο σκοπός του δεν είναι απλώς να παρηγορήσει, αλλά να εξηγήσει για ποιο ιδανικό έπεσαν οι στρατιώτες, τονώνοντας το πατριωτικό φρόνημα των πολιτών στην αρχή ενός μακροχρόνιου πολέμου.  Αυτό είναι το πιο διάσημο κομμάτι του Επιταφίου. Ο Περικλής παρουσιάζει την Αθήνα ως το «σχολείο της Ελλάδος »   -Το Πολίτευμα: Ορίζει τη Δημοκρατία ως το πολίτευμα που δεν αντιγράφει τους νόμους των άλλων, αλλά αποτελεί παράδειγμα.   -Ισονομία και Αξιοκρατία: Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο, ενώ η ανάδειξη στα δημόσια αξιώματα γίνεται με βάση την προσωπική αξία και την ικανότητα, όχι την κοινωνική τάξη ή τον πλούτο.   -Η καθημερινή ζωή: Η Αθήνα συνδυάζει την ελευθερία με τον σεβασμό στους γραπτούς και άγραφους νόμους. Οι Αθηναίοι αγαπούν το ωραίο με μέτρο ...

  Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου , η Αθήνα και η Σπάρτη είχαν διαφορετικές ιδεολογίες. Η Αθήνα υποστήριζε τη δημοκρατία, την ελευθερία του λόγου, το εμπόριο, την παιδεία και τον πολιτισμό, ενώ διέθετε ισχυρό ναυτικό. Αντίθετα, η Σπάρτη υποστήριζε την ολιγαρχία και έδινε μεγάλη σημασία στη στρατιωτική πειθαρχία, την υπακοή, την ανδρεία και την αφοσίωση στην πόλη, ενώ διέθετε ισχυρό στρατό ξηράς. Οι πολιτικές και στρατιωτικές διαφορές τους συνέβαλαν στην αντιπαράθεση και στον Πελοποννησιακό Πόλεμο.  

  O μύθος των Λαβδακιδών είναι ένας από τους πιο τραγικούς σκοτεινούς και κύκλους της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Παρά τις προσπάθειες να αποφευχθεί ο χρησμός, ο γιος του, ο Οιδίποδας , μεγαλώνει μακριά και επιστρέφοντας στη Θήβα σκοτώνει εν αγνοία του τον πατέρα του και, αφού σώζει την πόλη από τη Σφίγγα, παντρεύεται τη μητέρα του, Ιοκάστη , αποκτώντας μαζί της τέσσερα παιδιά. Όταν η αλήθεια έρχεται στο φως, η Ιοκάστη αυτοκτονεί, ο Οιδίποδας αυτοτυφλώνεται και εξορίζεται, ενώ η κατάρα συνεχίζεται στη επόμενη γενιά, όπου οι δύο γιοι του, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης, αλληλοσκοτώνονται σε έναν αιματηρό εμφύλιο για τον θρόνο. Το τέλος της δυναστείας σφραγίζεται με τη θυσία της Αντιγόνης , η οποία αψηφά τον νόμο του κράτους για να θάψει τον νεκρό αδελφό της, τον Πολυνείκη, και τιμωρείται με θάνατο.  

 Ο Σοφοκλής (496 π.Χ.- 406 π.Χ.)  ήταν αρχαίος Έλληνας τραγωδός της κλασικής εποχής από την Αθήνα. Μαζί με τον Αισχύλο και τον Ευριπίδη, αποτελούν τους μόνους τραγικούς ποιητές των οποίων έχουν σωθεί ολοκληρωμένα έργα. Σύμφωνα με αρχαίες μαρτυρίες, φαίνεται ότι συνέγραψε περίπου 123 έργα από τα οποία παραδίδονται ολοκληρωμένες μόνο επτά τραγωδίες,ανάμεσά τους η Αντιγόνη και η Ηλέκτρα.                               Γεννήθηκε στον Ίππιο Κολωνό της Αθήνας. Ήταν γιος του Σοφίλλου, εύπορου Αθηναίου που είχε εργοστάσιο μαχαιροποιίας, και διαπαιδαγωγήθηκε ανάλογα με την οικονομική του άνεση. Έλαβε επιμελημένη αγωγή και παιδεία. Εκτιμάται ότι παρουσίασε σε διαγωνισμούς περί τις 30 τετραλογίες, με περίπου 20 από τις οποίες απέσπασε την πρώτη θέση και σύμφωνα με μαρτυρίες, δεν πήρε ποτέ την τρίτη θέση σε διαγωνισμό. Από τα αποσπάσματα που ...

  Ο επιτάφιος γ ράφτηκε από τον ιστορικό Θουκυδίδη και αποδίδεται στον πολιτικό Περικλή (γιο του Ξανθίππου), ε κφωνήθηκε τ ο 430 π.Χ. (στο τέλος του πρώτου έτους του Πελοποννησιακού Πολέμου) στον Κεραμεικό της Αθήνας, προς τιμήν των πρώτων πεσόντων του πολέμου. Αποτελεί ύμνο στην αθηναϊκή δημοκρατία, στην ισότητα απέναντι στον νόμο (ισονομία), στην αξιοκρατία και στην ελευθερία. Ο λόγος βρίσκεται στο δεύτερο βιβλίο του έργου και περιλαμβάνει ένα φλογερό ύμνο στην Αθηναϊκή δημοκρατία και στην αγάπη του Αθηναίου προς την ελευθερία.                          

  Ο Θουκυδίδης (περ. 460 π.Χ. - περ. 398 π.Χ.) ήταν Έλληνας στρατηγός και ιστοριογράφος γεννημένος στον δήμο Αλιμούντα των Αθηνών με αθηναϊκή και θρακική καταγωγή. Μοναδικό και σημαντικότατο γραπτό έργο του αποτελεί η συγγραφή της ιστορίας του πελοποννησιακού πολέμου .  Ο Περικλέους Επιτάφιος ή Επιτάφιος του Περικλή είναι το απόσπασμα από το έργο « Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου » του αρχαίου Αθηναίου ιστορικού Θουκυδίδη στο οποίο παρατίθεται ο λόγος που ο Περικλής εκφώνησε το 430 π.Χ. για τους πρώτους νεκρούς του Πελοποννησιακού πολέμου .   Η πατρότητα του Επιταφίου αμφισβητείται, καθώς μέρος της ιστορικής κοινότητας θεωρεί ότι είναι δημιούργημα του Θουκυδίδη και όχι του Περικλή . Ο Επιτάφιος που έφτασε σε εμάς, καταγράφεται από τον Θουκυδίδη αλλά δεν μπορεί να τεκμηριωθεί ότι πρόκειται για λέξη προς λέξη μεταφορά όσων πράγματι εκφωνήθηκαν εκείνη τη φορτισμένη μέρα, με την Αθήνα να θρηνεί τους νεκρούς της και με το μέλλον της να διαφαίνεται ζοφερό....

  Η ταφή στην Αρχαία Ελλάδα είχε μεγάλη θρησκευτική, κοινωνική και ηθική σημασία . Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι κάθε νεκρός έπρεπε να ταφεί με τις κατάλληλες τιμές, ώστε η ψυχή του να μπορέσει να βρει γαλήνη και να περάσει στον Κάτω Κόσμο. Οι αρχαίοι Έλληνες ακολουθούσαν συγκεκριμένα έθιμα για την προετοιμασία και την ταφή των νεκρών. Συνήθως, οι συγγενείς έπλεναν και έντυναν τον νεκρό, τον τοποθετούσαν στο σπίτι για τον αποχαιρετισμό και στη συνέχεια τον μετέφεραν στον τόπο ταφής. Οι δύο βασικοί τρόποι μεταχείρισης του νεκρού ήταν η ταφή στο έδαφος και η καύση , ενώ τα έθιμα διέφεραν ανάλογα με την εποχή και την περιοχή. Η σημασία της ταφής παρουσιάζεται έντονα και στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Αντιγόνη του Σοφοκλή. Η Αντιγόνη παρακούει την εντολή του βασιλιά Κρέοντα και θάβει τον αδελφό της, Πολυνείκη, επειδή θεωρεί ότι οι άγραφοι θεϊκοί νόμοι επιβάλλουν την ταφή των νεκρών. Η τραγωδία αναδεικνύει τη σύγκρουση α...

  Μόνοι γάρ τον τε μηδέν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾽ ἀχρεῖον νομίζομεν"  Ο Περικλής  μιλά για το πόσο σημαντική είναι στην Αθήνα η συμμετοχή στα κοινά, ώστε κάποιος και να εργάζεται και να ασχολείται με την πολιτική, κι αυτό οφείλεται στο ότι «μόνον εμείς οι Αθηναίοι θεωρούμε ότι όποιος μένει αμέτοχος στα κοινά δεν είναι φιλήσυχος αλλά άχρηστος»   Γιατί η αδράνεια θεωρούνταν «αχρηστία»; Η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν άμεση. Η λειτουργία της πόλης (Εκκλησία του Δήμου, δικαστήρια, αξιώματα) βασιζόταν στην ενεργή παρουσία όλων των ελεύθερων πολιτών. Στην αρχαία Αθήνα, η πολιτική απάθεια δεν ήταν απλώς κοινωνικό παράπτωμα, αλλά σε ορισμένες περιόδους αποτελούσε και ποινικό αδίκημα .

 Υπάρχουν εποχές που δεν μένουν στην ιστορία μόνο επειδή ήταν ισχυρές. Μένουν επειδή άφησαν πίσω τους ιδέες, μνημεία, λέξεις και παραδείγματα που εξακολουθούν να μάς αφορούν. Ο Χρυσός Αιώνας του Περικλή είναι μια τέτοια εποχή: η στιγμή όπου η Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. συνδύασε πολιτική συμμετοχή, καλλιτεχνική δημιουργία, θέατρο, φιλοσοφική σκέψη και δημόσια ζωή σε ένα μοναδικό ιστορικό αποτύπωμα. Ο «Χρυσός Αιώνας» του Περικλή αναφέρεται κυρίως στην ακμή της Αθήνας τον 5ο αιώνα π.Χ., όταν η πόλη έγινε κέντρο πολιτικής δύναμης, δημοκρατικής συμμετοχής, τέχνης, αρχιτεκτονικής, θεάτρου και πνευματικής ζωής. Η εποχή αυτή μάς έδωσε τον Παρθενώνα, μεγάλα έργα στην Ακρόπολη, θεσμούς που ενίσχυσαν τη συμμετοχή των πολιτών και ένα πολιτισμικό παράδειγμα που επηρέασε βαθιά τον δυτικό κόσμο. Μαζί όμως με τη λάμψη της, είχε και αντιφάσεις: η δημοκρατία αφορούσε τους πολίτες, όχι όλους τους κατοίκους της πόλης.            ...

  "Επιτάφιος" του Περικλή - " Αντιγόνη" του Σοφοκλή !!! Μια δημιουργική προσέγγιση από τους μαθητές της Β' Λυκείου που αναδεικνύει αξίες ,ιδανικά και προβληματισμούς της Αρχαίας Αθήνας !!!